Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Αδόκιμη η σύγκριση, αλλά έχει ένα νόημα. Από το 1975 έως το 2016 έχασαν τη ζωή τους από τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη 3.000 άνθρωποι. Σε τροχαία δυστυχήματα κάθε χρόνο…
σημειώνονται 26.000 θάνατοι. Τα πρόσφατα ευρωπαϊκά στοιχεία επιβεβαιώνουν μια παράλογη αλήθεια. Οι Ευρωπαίοι δεν σκοτώνονται σε κάποιον πόλεμο, αλλά στους δρόμους. Στην Ελλάδα μια τραγωδία με ένα γνωστό τραγουδιστή και σοβαρά τραυματισμένη μια νέα κοπέλα μοιάζει να εξαντλείται σε αναλύσεις για την ασφαλιστική αποζημίωση, αφήνοντας έξω την ουσία, που δεν είναι άλλη από το ότι τα τροχαία αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου για τους νέους 15 έως 29 ετών. Η αντιμετώπισή τους είναι μείζον πολιτικό θέμα, απείρως σημαντικότερο από τα νομοσχέδια για τα οποία σφάζονται στην Ολομέλεια.

Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ ήταν ένα νέο παιδί που χάθηκε άδικα. Στη σύντομη ζωή του έγινε το σύμβολο ενός αυτοδημιούργητου καλλιτέχνη που αγαπήθηκε για αυτό που ήταν και όχι για αυτό που κατασκεύασε μια δισκογραφική εταιρία ή κάποιος δημοσιοσχετίστας. Ο θάνατός του θα μπορούσε άραγε να βοηθήσει άλλους νέους ανθρώπους; Θα μπορούσε αν ο καθένας μας ξεχωριστά και η Πολιτεία πάνω από όλους κοιτούσε την άλλη όψη αυτού του θανάτου.

ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ψάχνουν τρόπους μέσω της έξυπνης τεχνολογίας να περιορίσουν τις πιθανότητες τροχαίων. Ηδη προκρίνονται ευφυή συστήματα που δίνουν τη δυνατότητα στα οχήματα να «προειδοποιούν» το ένα το άλλο για άμεσο επερχόμενο κίνδυνο, ενώ πριν από λίγες ημέρες παρουσιάστηκε στη χώρα μας το σύστημα alcolocks, που εμποδίζει τον κινητήρα να πάρει εμπρός όταν ανιχνευτεί στον οργανισμό του οδηγού υψηλή ποσότητα οινοπνεύματος.

ΤΙΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ όμως δεν θα υποκαταστήσει την ανθρώπινη ευθύνη. Του οδηγού από τη μία και των υπηρεσιών του κράτους από την άλλη. Οι δύο αυτές πλευρές παρουσιάστηκαν υποδειγματικά στην αρμόδια επιτροπή οδικής ασφάλειας της Βουλής από δύο κατεξοχήν ειδικούς: Τον Ιαβέρη (Αναστάσιος Μαρκουίζος) και τον καθηγητή του ΕΜΠ Βασίλη Ψαριανό. «Κάθε μέρα ένα μικρό αεροσκάφος της αεροπλοΐας με 20 άτομα πέφτει και η ελληνική κοινή γνώμη, αυτή που βγάζει κυβερνήσεις, αυτή που σας ψηφίζει, δεν ενδιαφέρεται. Εχουμε έλλειψη παιδείας και γνώσης και περίσσευμα ανοησίας», είπε ο πρώτος. «Κανονικά, ο χώρος προσπέρασης πρέπει να είναι το 1/3 τουλάχιστον του μήκους του δρόμου. Στην Ελλάδα είναι 8% στην καλύτερη περίπτωση. Πολλές φορές λοιπόν έχουμε το φαινόμενο των παράνομων προσπεράσεων, αλλά η “προδιάθεση” είναι από την υποδομή», είπε ο δεύτερος.

ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΥΣ είπαν και άλλα που κανονικά θα έπρεπε προκαλέσουν μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών. «Σε ένα δρόμο όπως στην Αττική oδό οι δείκτες τροχαίων είναι εφάμιλλοι των ευρωπαϊκών αυτοκινητοδρόμων. Πώς γίνεται ένας οδηγός να είναι καλός χρήστης εκεί και όταν βγαίνει 500 μέτρα πιο έξω να σκοτώνεται; Τα τροχαία μειώθηκαν λόγω οικονομικής κρίσης. Αν ξεπεραστεί, να δείτε πού θα φτάσουν και πάλι», συνέχισε ο καθηγητής.

Η ΕΙΡΩΝΕΙΑ είναι ότι οι Ελληνες ειδικοί έχουν τις γνώσεις, αλλά το δυσκοίλιο πολιτικό σύστημα που κρατάει τις μελέτες για χρόνια στα συρτάρια και τις ανασύρει όταν οι γνώσεις αυτές είναι ήδη ξεπερασμένες δίνει το στίγμα. Κάθε επτά χρόνια οι γνώσεις στις τεχνικές επιστήμες διπλασιάζονται, για αυτό και οι κανονισμοί ανανεώνονται. Οχι στην Ελλάδα όμως. Εδώ, οι εν χρήσει κανονισμοί αντιπροσωπεύουν το ¼ της γνώσης που έχουμε.

«Η ΛΥΣΗ του προβλήματος είναι η αυτοεκτίμηση. Καθένας, πρέπει να ξέρει πόσο ανεκτίμητος και λατρεμένος είναι και πόσο θα λείψει από τα παιδιά ή τους γονείς του αν εμπλακεί σε μια ανόητη σύγκρουση», κατέληξε ο Ιαβέρης. «Οσο η δημόσια διοίκηση δεν συγκροτείται σοβαρά με συνέχεια και συνέπεια, ό,τι και να κάνουμε ποτέ το αποτέλεσμα δεν θα είναι αυτό που επιδιώκουμε», κατέληξε από την πλευρά του ο κ. Ψαριανός. Να, λοιπόν, ένα ΣΔΙΤ που θα έπρεπε να κατακτήσουμε.

Πηγή