Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη, Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Έχω αναφερθεί  αρκετές φορές στον παραδειγματικό ρόλο που θα πρέπει να…

παίζει η ιστορία για όλους εμάς. Κανένα νόημα δεν έχει πραγματικά εάν
και εφόσον τα ιστορικά γεγονότα δεν μπορούν να βρούν κοινό έδαφος με
το σήμερα στο να μνημονεύονται και να μελετώνται αενάως. Η ιστορία μας
διδάσκει  και είναι σαφώς αποδεδειγμένο πως όποιος μελετά το παρελθόν,
ανοίγει διάπλατα ένα παράθυρο στο μέλλον.

Έτσι θεωρώ πως θα πρέπει να βλέπουμε κάθε φορά και την ιστορία της
Εθνικής μας παλιγγενεσίας του 1821. Ένας λαός εξαθλιωμένος  απο την
τυρανία του Τούρκου κατακτητή, αλλά και απο την βρώμικη συνεργασία
πολλών ντόπιων δοσίλογων,  εσήκωσε το βλέμμα προς τον ουρανό και
επίστεψε με όλη του την συλλογική ψυχή στο «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ». Ένα
δίλλημα το οποίο απο καιρού είς καιρόν έρχεται στο νού όλων. Αλήθεια
ποιός πραγματικά πιστέυει με οτι γίνεται γύρω, πως είμεθα και ζούμε ως
ελεύθεροι. Ίσως η μόνη μας διαφορά με το τότε είναι πως ο εχθρός
σήμερα βρίσκεται παντού και πουθενά. Απο την υπερτεχνολογία και την
ένταση της πληροφορίας, μέχρι την ζωή ενός καθημερινού ανθρώπου της
μεγαλούπολης, όλοι κατανοούν πως κάτι δεν πηγαίνει και τόσο καλά. Και
αυτό το «κάτι» ανάγεται σε πολύ περισσότερα απο την έλλειψη των υλικών
αγαθών που ζούμε στα τελευταία χρόνια, κάτι άλλο είναι το οποίο λείπει
απο τους ανθρώπους της υπεκατανάλωσης του δυτικού κόσμου στις μέρες
μας.

Η πίστη σε έναν κόσμο που δεν άπτεται των φυσικών αισθήσεων, η πίστη
στην συνέχεια της φυλής, η πίστη στης πατρογονικές αξίες όπως η
οικογένεια η οποία αποτελεί το κύτταρο μιάς κοινωνίας, έχουν πάψει απο
καιρού να μας απασχολούν ως κεντρικές κατευθυντήριες γραμμές της
νεοελληνικής κοινωνίας. Και  τούτη την βεβήλωση την «οφείλουμε»
καταφανώς πλέον στην αλητεία της μεταπολιτευτικής ασυδοκρατίας η οποία
διαφθείροντας το άτομο, διέλυσε το κύτταρο της οικογένειας και κατ
επέκτασιν μόλυνε την κοινωνία με πρότυπα εντελώς λάθος και ανηθικότητα
πλήρη. Με φιλοτομαρισμό και οχι νοιάξιμο για το σύνολο. Ξαναπήγαμε στο
«Εγώ» και φύγαμε ανεπιστρεπτί απο το «Εμείς» του αγράμματου
Μακρυγιάννη.

Οι ήρωες της εθνικής μας παλιγγενεσίας είναι εδώ. Είναι ολοζώντανοι με
το παράδειγμα τους που μας δείχνει πως ναι, υπάρχει και ένας άλλος
κόσμος, ο πραγματιός κόσμος. Ο κόσμος του νοιαξίματος για το σύνολο, ο
κόσμος της αρετής, ο κόσμος της θυσίας του δώρου της ζωής, εάν
πρόκειται για έναν αγιασμένο σκοπό. Και αγιασμένος είναι ο σκοπός της
λευτεριάς. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, δεν μνημονεύουμε νεκρούς, κάθε
χρόνο τέτοια μέρα μνημονεύουμε την ζωή που δεν ζήσαμε, αλλά όσο ζούμε
υπάρχει ακόμη χρόνος να την ζήσουμε. Μιάν ζωή η οποία αξίζει όσο
χίλιες ζωές χωρίς σκοπό και ουσία. Μιά ζωή η οποία ορισμένες φορές,
παίρνει αξία και διαμέσω του Θανάτου και της θυσίας για τον δίπλα.
Αυτό είναι το πρόβλημα μας σήμερα. Το οτι βάζουμε το τομάρι μας πάνω
απο όλα, το οτι ουδείς ενδιαφέρεται για τον διπλανό του αλλά
ενδιαφέρεται για τον λαθροεισβολέα ο οποίος κάποια στιγμή θα του
«ανταποδώσει» το καλό με την αχαριστία και τον «ιερό πόλεμο ενάντια
στους απίστους».

Δεν είναι δυνατόν οι προγόνοι μας να έχυσαν το αίμα τους για αυτήν την
πατρίδα προσμένοντας αυτό το μέλλον που εμείς διαμορφώσαμε όντες
ανάξιοι προγόνων, δεν είναι δυνατόν οι μουσουλμάνοι να εισβάλλουν απο
παντού και μείς να φοβόμαστε να αρθρώσουμε λέξη μήπως και μας πούν
«φασίστες και ρατσιστές».  Αυτή την πατρίδα θέλουμε ;  «Χωρίς Χριστό,
χωρίς πατρίδα, χωρίς καμιάν στον κόσμο ελπίδα» όπως σημειώνω σε μιά
στροφή μου εκαταντήσαμε.

Καιρός για ουσιαστική αλλαγή. «ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ, ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».

Καλη λευτεριά.