Με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου ο πρόεδρος της ΕΝΠΕ και περιφερειάρχης Θεσσαλίας έκανε την ακόλουθη δήλωση…

«Τις δύσκολες ημέρες που περνάμε, υπό των έλεγχο των θεσμών, να ψηλαφίσουμε «τους τύπους των ήλων» επί τους σώματος της μητέρας Ελλάδας, να θυμηθούμε και να μάθουμε για να μην… ξαναπάθουμε. Γονατίζοντας με ευσέβεια και ευλάβεια στη μνήμη επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών που ελλοχεύουν στο εθνικό μας υποσυνείδητο, σας καλώ να γιορτάσουμε μαζί ως Έλληνες τη μεγάλη μας διπλή γιορτή της πίστης και της λευτεριάς. Εμείς οι Έλληνες, κάθε φορά που καταφέραμε να παραμερίσουμε της εθνικές αδυναμίες του διχασμού και της διχόνοιας, μεγαλουργήσαμε σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο δείχνοντας πρωτόγνωρες για το ανθρώπινο γένος εκφάνσεις ανδρείας και αυτοθυσίας. Οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν. Κάθε φορά που λησμονούμε τα διδάγματα της εθνικής μας ιστορίας δυστυχώς ξαναζήσαμε οδυνηρά τα αιώνια πάθη και μίση και τα πληρώσαμε με βαρύ φόρο αίματος και αλληλοσπαραγμών»

ΕΓΡΑΦΕ ΧΘΕΣ ΟΙ Γ.ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ:

Το μάθημα της ιστορίας ήταν και παραμένει σαφές: εμείς οι Έλληνες κάθε φορά που κατορθώσαμε να παραμερίσουμε τις εθνικές αδυναμίες του διχασμού και της διχόνοιας μεγαλουργήσαμε σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο δείχνοντας πρωτόγνωρες για το ανθρώπινο γένος εκφάνσεις ανδρείας και αυτοθυσίας! Υπάρχει το απόφθεγμα που αποδίδεται στον SirWinston Churchill και διατείνεται ότι «οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν…» και ενώ δεν ειπώθηκε αυτό με στόχο τους Έλληνες τελικά έχει για εμάς ανεξίτηλα διαχρονικά νοήματα και σημασία. Ακριβώς επειδή από το 1821 μέχρι και σήμερα κάθε φορά που επιτρέψαμε στους εαυτούς μας την πολυτέλεια να… λησμονήσουμε τα διδάγματα της εθνικής μας ιστορίας δυστυχώς ξαναζήσαμε οδυνηρά τα αιώνια πάθη και μίση και τα πληρώσαμε με βαρύ φόρο αίματος και αλληλοσπαραγμών. Το σημείωσε με πικρό λυρισμό ο εθνικός μας ποιητής:

«η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή/ καθενός χαμογελάει πάρτο λέγοντας και σύ/Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά/ Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά…»