Γράφει ο Βασίλης Δημ. Χασιώτης
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις…

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς : μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου

μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες».

Καβάφης – Όσο μπορείς…

Δεν υπάρχει ιστορικό συμβάν χωρίς μήνυμα. Ιστορικό δε συμβάν, δεν είναι μονάχα ό,τι περιλαμβάνει δράση μα και έλλειψη δράσης.

Ιστορικό συμβάν είναι η αποδοχή της υποταγής στην Αθλιότητα, ιστορικό συμβάν είναι και όταν την μάχεσαι.

Το ελληνικό έθνος, ξεκίνησε τον αγώνα του κατά της ξένης τυραννίας, σχεδόν αμέσως μετά την πτώση της Πόλης.

Μιλάμε για τουρκοκρατία, όμως ας μη μας διαφεύγει, ότι αυτά τα 400 χρόνια, η σκλαβιά, δεν είχε την πρωτεύουσά της μονάχα στη Πύλη, μα και στη Βενετιά, τη Γένουα, ακόμα και στην Ισπανία, ενώ, οι τότε Δυτικές Δυνάμεις, όπως αυτές ιστορικά διαμορφώνονταν εκείνα τα 400 χρόνια, περισσότερο τις απασχολούσε το εμπόριό τους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και η διατήρηση της «Θείας Τάξης» στις αυτοκρατορίες τους ενάντια των όποιων απελευθερωτικών κινημάτων, παρά οι πόθοι και τα υψηλά ιδανικά, που ούτως ή άλλως, ήταν «οι πόθοι και τα υψηλά ιδανικά» των ελίτ τους.

Και να μη μας διαφεύγει ακόμα, ότι ο ξεσηκωμός του γένους μας, είχε να αντιπαλέψει και με την ίδια του τη πλειοψηφία των ντόπιων «κεφαλών» του, πολιτικοστρατιωτικών (όπως οι κοτζαπάσηδες) και πνευματικών (κλήρος-κυρίως ο ανώτερος κλήρος-, και όχι μόνο) που τα συμφέροντά τους ήταν ταυτισμένα με την παρουσία του Τούρκου, όταν απλά, δεν διέθεταν το αναγκαίο θάρρος να αγωνιστούν για την ίδια τους την ελευθερία και την αξιοπρέπεια και τους οδηγούσε είτε στη μη συμμετοχή, είτε στην αναβλητικότητα.

Ενάντια σε τόσες σε πλήθος και μέγεθος δυνάμεις είχε να αντιπαλέψει ο Έλληνας οπλαρχηγός και ο απλός Έλληνας πολεμιστής, που αποφάσισαν να δώσουν τέλος στην Αθλιότητα.

Όμως, έρχονται στιγμές στην Ιστορία ενός έθνους ή ενός λαού, που βρίσκεται υπό το Κράτος της Αθλιότητας, που αυτός ο λαός κι αυτό το έθνος, αποφασίζει να πει τούτη τη τρομερή φράση :

«Ως εδώ! Νυν υπέρ πάνων ο αγών!»

Τι σημαίνουν τούτες οι λίγες φράσεις;

Σημαίνουν τα πάντα.

Είναι εκείνες οι Ιστορικές στιγμές, που μια ολόκληρη κοσμοθεωρία για τη Ζωή του Ανθρώπου, από το περιεχόμενό της ως τη διατύπωσή της, παύει να είναι υπόθεση κάποιων πνευματικών ελίτ, οι οποίες, όχι σπάνια, «ξεχνούν» να επικοινωνήσουν τα μεγάλα και ωραία νοήματα των υψηλών αξιών με τον απλό λαό, στις γειτονιές και στα καφενεία του κόσμου, και επιλέγουν να ανακυκλώνουν τις θεωρίες και απόψεις τους εντός των ορίων μιας πνευματικής και συνήθως ΚΑΙ πολιτικής ελίτ, καθιστώντας τις τέτοιες απόψεις τους δικαίως «ελιτίστικες», με την πνευματικά εκχυδαϊσμένη έννοια του όρου αυτού.

Σημαίνουν ότι οι πιο Υψηλές Αξίες για τη Ζωή του Ανθρώπου, ακόμα κι όταν δεν έρχονται ως υπόθεση κάποιας «εκπαιδευτικής διαδικασίας» από έξω, απλά αναδύονται εσωτερικά, διότι βρίσκεται στο ίδιο το πολιτιστικόDNA του Ανθρώπου η προδιάθεση για μια Ζωή Ανθρώπινη, και ισχύει διπλά και τριπλά τούτη η αλήθεια, όταν τυχαίνει να ενισχύεται και από μια πολιτισμική παράδοση, όπως η ελληνική, που, ακόμα κι όταν δεν την έχεις διδαχθεί, υπάρχει μέσα σου : στο τρόπο που σκέφτεσαι, στο τρόπο που ζεις, στο τρόπο που αποδέχεσαι ή αντιδράς.

Σημαίνουν ότι ο Σκλάβος αμφισβητεί πια το «δικαίωμα» της οποιασδήποτε Δύναμης, όσο μεγάλη κι αν είναι, να τον έχει Σκλάβο, και το χειρότερο όλων, ότι δικαιούται να έχει σκλάβους γενικώς.

Σημαίνουν ότι αρνείται να περπατά ως ζώο στα τέσσερα, κι ότι το να περπατάς Όρθιος, δεν είναι απλά θέμα ανατομίας του ανθρώπινου σώματος, είναι και ζήτημα Αξιών : Αξίες στα τέσσερα, παράγουν Σκλάβους. Πολύ απλό το ζήτημα!

Σημαίνουν ότι ο ραγιάς, αποφάσισε να μιλήσει σε όρθια στάση με τον δυνάστη του, για να του ανακοινώσει την απόφασή του ότι πρόκειται να πολεμήσει την Αθλιότητα που εκπροσωπούσε, κι ότι στο μέλλον, δεν θα μέριαζε όταν στο δρόμο συναπαντιώνταν, δείγμα της υποταγής του.

Σημαίνουν ότι για κάποιο λόγο μυστηριακό, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να θυσιάσει την ίδια του την ύπαρξη ως ατόμου και ως έθνους, και μάλιστα λίγο έλλειψε να συμβεί, ακόμα και μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης, αλλά, αν η άλλη προοπτική ήταν να εξαφανιστεί δια παντός η ελευθερία του και το δικαίωμά του να ζει ως Άνθρωπος, να παγιωθεί η ιδιότητά του τού Σκλάβου, τότε, ο πρώτος κίνδυνος αξιολογήθηκε ως περισσότερο αποδεκτός σε σχέση με τον δεύτερο.

«Ως εδώ! Νυν υπέρ πάνων ο αγών!»

Ήταν εκείνες οι λίγες φράσεις, το κάλεσμα των Προγόνων μα και των Αγέννητων Γενεών.

Ήταν η στιγμή, που ο άοπλος στάθηκε ενάντια στον οπλισμένο, ήταν η στιγμή που ένα κατά την κυριολεκτική έννοια του όρου Έθνος-Δαβίδ στάθηκε ενάντια σ’ έναν κατά την κυριολεκτική έννοια του όρου πολυεθνικό Γολιάθ, ήταν ένα έθνος «ανεκπαίδευτο» στη στρατιωτική τέχνη, που στάθηκε απέναντι σε οργανωμένους στρατούς με συμβούλους στρατιωτικούς από τις πιο φημισμένες σχολές πολέμου της Εσπερίας, ήταν ένα έθνος ολιγάριθμο ανόρθωσε το ανάστημά του ενάντια σε πλήθος εθνών κι φυλών που συναπάρτιζαν το οθωμανικό στράτευμα και πολέμαγαν εναντίον του, ήταν ένα έθνος «αναλφάβητο» που όρθωσε το πνεύμα του ενάντια σε πνεύματα που ήξεραν απ’ έξω κι ανακατωτά τις «αλφαβήτες» του κόσμου και τα μυστικά που έκρυβαν εκείνα τα γράμματα, για να κατασκευάζουν «φράσεις-παγίδες» για όσους τολμούσαν να τα βάλουν με εκείνους που μισθοδοτούσαν τούτους τους «αλφαβητάδες», όμως, τούτο το έθνος, αν και «αναλφάβητο», είχε εν τούτοις μάθει πολύ καλά το δικό του «αλφάβητο» με το οποίο μπόρεσε να επικοινωνήσει με το Ιστορικό Πρόταγμα της στιγμής, πολύ πιο «έγκυρα» από πολλούς «λογιότατους» και λοιπούς «γραμματιζούμενους» της εποχής.

Οι προγονικές αξίες, οι Πρόγονοι του ελληνικού Έθνους, σήμαναν το Μεγάλο Κάλεσμα στους σκλάβους απογόνους τους κι έστειλαν το μήνυμα ότι «η ώρα ήρθε»! Και απ’ το μέλλον, απ’ τις κοιλιές των Ελληνίδων μανάδων, τα βλαστάρια που δεν είχαν ακόμα ξεγεννηθεί, καλούσαν κι αυτά : «Ήρθε η ώρα να γεννηθούμε λεύτεροι»! Είναι Φωνές που τις άκουγαν μονάχα όσοι είχαν ισχυρό δεσμό μαζί τους. Είναι αλήθεια πως κάποιοι, ποτέ δεν ήταν η πλειοψηφία, ούτε τότε ούτε σήμερα, είχαν και έχουν κόψει κάθε επαφή με της Φωνές αυτές. Δεν δέχονται πώς έχουν καμία συγγενική σχέση μαζί τους! Δεν μπορείς να τους αφαιρέσεις το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους, και οφείλεις να το σεβαστείς, όσο τουλάχιστον και οι ίδιοι σέβονται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του κάθε άλλου ανθρώπου, πόσο μάλλον ενός έθνους, ενός λαού!

Και οι ιστορικοί, από εκεί και πέρα, θα καταπιαστούν να ερμηνεύσουν τις λεπτομέρειες : Γιατί στις 25 Μαρτίου του 1821, κι όχι του 1821, ή στις 15 Σεπτέμβρη του 1821 ή του 1824; Εκ των υστέρων, όμως μονάχα εκ των υστέρων, θα βρουν χίλιες δυο καλές ερμηνείες, όμως η αλήθεια είναι μία : Σε τέτοιου είδους ξεσηκωμούς, η Ώρα δεν καθορίζεται από τους ανθρώπους. Καθορίζονται από την ίδια τη Ζωή. Ένα πολύ σοβαρό επιχείρημα με λογική αναμφισβήτητα ορθή, μπορεί να καθορίσει μια «ώρα» ως την πιο «κατάλληλη» για την έναρξη ενός αγώνα, κι αυτή η «ώρα» να είναι απλά η ώρα της μεγάλης ήττας για το εγχείρημα αυτό, και μπορεί κάποια άλλη ώρα να καθοριστεί, χωρίς τόσο «ορθή» λογική, κι εκείνη η ώρα να αποδεχτεί η ώρα της νίκης. Επομένως, ήταν να συμβεί, τότε, και τότε όντως συνέβη. Και βέβαια, πάντα εκ των υστέρων, θα προσπαθήσουν να «εκλογικεύσουν» την ερμηνεία των αιτίων του ξεσηκωμού : πώς έγινε και ο Δαβίδ, γι’ ακόμα μια φορά στην παγκόσμια Ιστορία να νικά τον Γολιάθ, πώς γίνεται ο αγράμματος οπλαρχηγός να μπορεί να ηγείται και να δημιουργεί οράματα σε ένα λαό, πώς γίνονται όλα αυτά;

Και η απάντηση θα εξακολουθεί να είναι : κι όμως γίνεται!

Το νόημα της 25ης Μαρτίου, έρχεται να προστεθεί σε όλα τα υπόλοιπα Μεγάλα Νοήματα, που το ελληνικό έθνος, μα και ολάκερη η Ανθρωπότητα, προσφέρει, όχι σωρηδόν, μα ως εξαιρέσεις, που όμως, υπερσκιάζουν το σύνολο της Αθλιότητας. Είναι οι Μεγάλες Εξαιρέσεις, που καθορίζουν τη τύχη του Πολέμου του Ανθρώπου εναντίον της Αθλιότητας, ακριβώς όπως είναι δυνατό, κι έτσι ενίοτε συμβαίνει, η τελική ήττα ή νίκη σε ένα συμβατικό στρατιωτικό πόλεμο, να μη καθορίζεται από το μεγάλο πλήθος των «επί μέρους» μαχών, ανεξάρτητα αν είναι νικηφόρες ή όχι και για ποιον, μα από τη μία ή δύο αποφασιστικές μάχες που θα επιβεβαιώσουν ή θα ανατρέψουν την μέχρι τότε πορεία των επιχειρήσεων και θα καθορίσουν την τελική έκβαση του ίδιου του Πολέμου.

Και το Μέγιστο Νόημα βρίσκεται σε τούτο : Η ΖΩΗ (με όλα τα γράμματα κεφαλαία : που πάει να πει ΖΩΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ, με αξιοπρέπεια, ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ατομική και συλλογική ως κοινωνία και χώρα) ΔΕΝ ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ, ΚΑΤΑΚΤΑΤΑΙ!

Αν δεν αγωνιστείς να την κατακτήσεις, δεν θα την αποκτήσεις ποτέ.

Κι αν δεν είναι ο αγώνας διαρκής, για να διασφαλίσεις ότι η κατάκτηση αυτή, θα παραμείνει προς δικό σου όφελος, τότε, μάλλον, λίγα θα σου μείνουν από τον «θησαυρό» που με τον αγώνα σου δημιούργησες.

Θα επιβιώνεις, αλλά δεν θα ζεις!

Θα ζεις μια ζωή μέσα στον συμβιβασμό με την Αθλιότητα, αλλά, αυτό δεν είναι το Μεγάλο Μήνυμα των Μεγάλων Εξαιρέσεων. Το βιώσαμε ως έθνος αμέσως μετά την έναρξη της Επανάστασης του 1821, όταν έγινε το λάθος, η Νίκη εναντία στην Αθλιότητα να αποδοθεί στα χέρια ηγεσιών ανίκανων ή/και διαφθαρμένων.