Γράφει ο Γιώργος Γουβιάς
Ο Μπάμπης Στόκας ήταν ο τραγουδιστής των Πυξ Λαξ, του πιο δημοφιλούς ελληνικού συγκροτήματος της σύγχρονης μουσικής σκηνής, του οποίου αποτελούσε και ιδρυτικό…
μέλος, και το όνομα του έχει συνδεθεί με τις μεγάλες δισκογραφικές επιτυχίες του συγκροτήματος αλλά και ιδιαίτερα εκφραστικές ερμηνείες σε δυναμικά live…

Γεννήθηκε στην Γερμανία. Ήρθε πολύ μικρός στην Ελλάδα όπου έζησε στην Καλαμάτα μέχρι τα 11 χρόνια του. Μεγάλωσε στο Μενίδι, μια λαϊκή συνοικία της Δυτικής Αθήνας και οι παιδικές μνήμες του είναι φορτωμένες από τη στέρηση των ανθρώπων της γειτονιάς και αντίστοιχα φορτισμένες από την ανατρεπτική θέρμη των ίδιων ανθρώπων…

Μετά τους Πυξ Λαξ συνέχισε μόνος του το γοητευτικό ταξίδι της μουσικής, με καινούργιες προσωπικές δισκογραφικές δουλειές αλλά και συμμετοχές σε δίσκους κορυφαίων δημιουργών όπως Λευτέρης Παπαδόπουλος, Άλκης Αλκαίος, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Νίκος Αντύπας κ.α. με κομμάτια που σφραγίζει με την ερμηνεία του…

Το βράδυ της Παρασκευής εμφανίστηκε live στην κεντρική πλατεία Πύργου, λόγος που μας έδωσε το ερέθισμα να μιλήσουμε μαζί του…

Πόσο «χορτασμένος» νιώθεις με την ως τώρα μουσική σου διαδρομή;

Νιώθω αρκετά χορτασμένος, σίγουρα, αλλά αυτή η «πείνα» δεν τελειώνει ποτέ, πάντα θέλεις και το κάτι παραπάνω. Η μουσική για μένα είναι η ζωή μου οπότε είμαι πολύ χαρούμενος γι` αυτό που έχει συμβεί ως τώρα… για την αποδοχή, για το ότι τα τραγούδια μου έχουν περάσει στην ψυχή των ανθρώπων και έχουμε φτιάξει μια σχέση πολύ ιδιαίτερη.

Έκανες κάποιους συμβιβασμούς σε όλη αυτή τη πορεία, μετάνιωσες για κάτι;

Συμβιβασμούς δεν έκανα γιατί ήμασταν και πιτσιρικάδες και κάναμε και το κέφι μας, πάνω απ` όλα! Ούτε είχα οικογένεια για ν` αναγκαστώ να κάνω κάποια πράγματα… γιατί όταν έχεις την δική σου οικογένεια αναγκάζεσαι και κάποια πράγματα που ίσως δεν υα γουστάρεις! Αυτό το δέχομαι απ` όλο τον κόσμο γιατί είναι υποχρέωση του να ταΐσει τα παιδιά του και να τα ζήσει… αλλά εμείς κάναμε το κέφι μας, έλεγα τραγούδια που πάντα μου άρεσαν! Δεν πιστεύω πάντως αυτό που λένε «για ότι έχω κάνει δεν μετανιώνω»… μετανιώνω για άλλα πράγματα που δεν έχω κάνει στη ζωή μου, αλλά όχι για τη μουσική μου…

Τι είναι αυτό που σε ευχαριστεί πλέον; Μουσικά πρώτα και ως άνθρωπος μετά…

Με ευχαριστεί όλη η διαδικασία της μουσικής. Και το στούντιο, πάρα πολύ, γιατί μιλάμε για μια συλλογική δημιουργία μαζί με τους μουσικούς μας. Και οι ζωντανές εμφανίσεις μ` αρέσουν πάρα πολύ γιατί η κάθε μια είναι μοναδική και διαφορετική. Γενικά ζω από αυτό που αγαπάω κι αυτό έχει σημασία… νομίζω ότι αυτό είναι το ζητούμενο στη ζωή μας πια.

Θα χαρακτήριζες φαινόμενο τους Πυξ Λάξ;

Είμαι ο τελευταίος που μπορεί να κρίνει τους Πυξ Λάξ αλλά σίγουρα ήταν μια μπάντα πολύ ιδιαίτερη! Πήρε πάρα πολύ αγάπη από τον κόσμο, πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουμε κι εμείς οι ίδιοι πόσο πολύ ήταν αυτό.

Τεχνολογία και μουσική… τι πιστεύεις πως την ορίζεις αυτή τη σχέση;

Η τεχνολογία είναι πάντα χρήσιμη όταν την χρησιμοποιείς και δεν σε χρησιμοποιεί αυτή! Εγώ πάντως μαζί της δεν έχω καλή σχέση κι έχω φίλους που, αν χρειαστεί, με βοηθούν και την χρησιμοποιούν για κάτι που έχω στο κεφάλι μου. Φαντάσου ότι τώρα τελευταία έμαθα να στέλνω e-mail… τα νέα παιδιά πάντως έχουν μάθει να ζουν μ` αυτά. Πρέπει όμως να σου πω ότι εγώ τηλεόραση είδα στο σπίτι μου όταν ήμουν 14!

Δεν έπαθες και κάτι άσχημο πάντως…

Ναι, σίγουρα… ακόμα και τώρα ελάχιστα βλέπω τηλεόραση…

Η εξαφάνιση της δισκογραφίας με την κλασική μορφή έχει φέρει τους τραγουδιστές στη σκηνή…

… αυτό είναι καλό γιατί στη σκηνή φαίνονται όλα! Από την άλλη η καταστροφή της δισκογραφίας έγινε με ένα πρόγραμμα, μπορώ να πω… κάνεις χρυσό δίσκο, πλέον, με 4.000 αντίτυπα… νομίζω ότι οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά! Η δισκογραφία εξαφανίστηκε για να μην πληρώνονται οι καλλιτέχνες, οι δημιουργοί, οι στιχουργοί…

… και υπάρχει και το διαδίκτυο στη μέση που πλέον εκεί συμβαίνουν όλα…

… εκεί γίνεται κι εκεί θα συνεχίσει να γίνεται η δουλειά… είδαμε και μερικά χρόνια πριν τι γινόταν με την παράνομη διακίνηση cd σε δρόμους και πλατείες. Ήταν μια εγκληματική, στην ουσία, πράξη, όμως όλοι συμμετείχαν σε αυτό σαν μην τρέχει τίποτα…

Τα σχέδια σου για το (κοντινό) μέλλον;

Πριν λίγες ημέρες ξεκίνησα τη διαδικασία για την δημιουργία του νέου μου cd και ελπίζω σε 3-4 μήνες να το έχω ετοιμάσει. Επίσης προετοιμάζω μια μεγάλη συναυλία για τα 25 χρόνια που βρίσκομαι στο χώρο. Μια συναυλία η οποία θα γίνει το ερχόμενο καλοκαίρι στο γήπεδο του Ολυμπιακού προκειμένου το εισιτήριο να είναι χαμηλό… μαζί μου θα εμφανιστούν και αρκετοί φίλοι.

Έχεις και μια πιο ιδιαίτερη σχέση με τον Πύργο αφού στα τέλη της δεκαετίας του `80 είχες κάνει μέρος της στρατιωτικής σου θητείας στο στρατόπεδο της ΣΕΤΤΗΛ…

… πέρασα πάρα πολύ ωραία τότε, έκανα πολλούς φίλους, ένας είναι ο Δημήτρης Μάρκος. Είναι μια ωραία ανάμνηση ο Πύργος… έπαιζα και μουσική στην Opas (σ.σ. πολύ γνωστός χώρος που λειτούργησε στον Πύργο, στην οδό Μπιζανίου, από τα μέσα της δεκαετίας του `80 έως και την Άνοιξη του `93, όπου έκλεισε λόγω των φθορών του κτιρίου που βρισκόταν από τον σεισμό που έπληξε την πόλη εκείνη την εποχή), και έχω πολύ καλές αναμνήσεις.