Φλαμανδός  ο Γενικός Διευθυντής στο Φεστιβάλ Αθηνών…
(και Επιδαύρου),Γάλλος  ο  Γενικός Διευθυντής στο Μπενάκειο  Μουσείο, Γαλλίς η επιλογή για Γενική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης!

Απορία: Ελληνικά μιλάει η κυρία και οι άλλοι γιατί πως θα συνεννοούνται με τους ιθαγενείς;

Τι γίνεται βρε παιδιά,  εκεί στο Υπουργείο;  Νόμιζα ότι αυτά συμβαίνουν  μόνο στις αποικίες .Τα αεροδρόμια  στους Γερμανούς και ο Πολιτισμός στους Γάλλους; Και εδώ Επιτροπεία;

Θερμά συγχαρητήρια στους κκ  Γ. Αρβανίτη, Γ, Τσεμπερόπουλο, Αχ .Κυριακίδη και του λοιπούς του Δ.Σ του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για την επιλογή τους. Καλά, κανένας  ντόπιος , έτσι για ξεκάρφωμα, για λίγο¨ κουλέρ λοκάλ¨ , δεν βρέθηκε να διοικήσει τον λαμπρό αυτό οργανισμό;

Οργανισμό που υποτίθεται ιδρύθηκε για την προβολή και ανάπτυξη του ελληνικού σινεμά. Ποια προβολή και ποια ανάπτυξη;

Αυτά συμβαίνουν όταν ήσυχα και σιγαλά παραχωρείς το σινεμά στο Κράτος. Δύο Νόμοι και πολλές ψευδαισθήσεις από τον χώρο, φτάνουνε.

1.Με τον Νόμο του 1997, (ΠΑΣΟΚ) ,το ελληνικό σινεμά χάνει το εργαλείο προβολής και ανάπτυξης που είναι το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Με την μετατροπή του σε Διεθνές Φεστιβάλ Πρωτοεμφανιζόμενων  Δημιουργών, η ελληνική  παραγωγή  υποβαθμίζεται σε ένα μη διαγωνιστικό και αδιάφορο Πανόραμα που οι πιο γνωστοί σκηνοθέτες δεν στέλνουν πια τις ταινίες τους.

2.Με τον Νόμο του 2010 (ΠΑΣΟΚ) ,ολοκληρώνεται , με τις αλλαγές στο Κέντρο Κινηματογράφου. η παραχώρηση του σινεμά στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Πάει το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο του Υπουργείου για το σινεμά, πάνε οι Γενικές Συνελεύσεις,  πάει η εκπροσώπηση των Κιν. Ενώσεων που δαιμονοποιούνται ,   και αποδυναμώνονται τα Δ.Σ  και όλη η εξουσία περνάει στον Γενικό Διευθυντή. τόσο στο Κέντρο όσο και στο Φεστιβάλ.

Όλη η εξουσία στον Υπουργό. Ενός ανδρός αρχή, στο Φεστιβάλ και Κέντρο.
Μα γίνεται τέχνη με  ενός ανδρός αρχή;

Κρατική επιβαλλόμενη άνωθεν , τέχνη γίνεται; Πολιτικώς ορθή  γίνεται, αλλά ο κινηματογράφος από την φύση του ήταν πάντα πολιτικώς ανορθόδοξος!

 Και με τέτοιους Νόμους που δένουν το σινεμά χειροπόδαρα  στην εκάστοτε εξουσία, αναμενόμενη  ήταν και η αυταρχικότητα  που επέδειξαν οι δύο τελευταίοι Υπουργοί (ΣΥΡΙΖΑ), με το έλα εσύ, φύγε εσύ, δημόσιες καταγγελίες και αντεγκλήσεις, εκπαραθυρώσεις  Διευθυντών και Δ. Συμβουλίων οργανισμών μηνύσεις κλπ. που παρακολουθήσαμε.

 Έτσι βρεθήκαμε σαν ήρωες του Καβάφη να έχουν χτιστεί γύρω μας τείχη  που δεν πήραμε χαμπάρι πότε χτίστηκαν!

Και έτσι παραδώσαμε το ελληνικό σινεμά  σε ένα αδύναμο απαξιωμένο Υπουργείο και σε Υπουργούς εν αγνοία η αδιαφορία  και με ποικιλότροπους συμβούλους που δρουν παρασκηνιακά.

‘Όμως το σινεμά δεν είναι αρχαίο μνημείο, ούτε  σύλλογος για την διάσωση της παραδοσιακής φορεσιάς.

Είναι μία τέχνη ζωντανή ,τεχνολογική, παραγωγική και εν δυνάμει εμπορική και βιομηχανική και θα έπρεπε να  υπάγεται σε ένα παραγωγικό Υπουργείο, όπως Ανάπτυξης και επικουρικά στο Πολιτισμού.

Αρκετά με την κηδεμονία του σινεμά από το ΥΠΠΟ.

 Νέα μυαλά  και Νέος Νόμος,( που όσο πατάει η γάτα να ανακατεύονται τα Υπουργεία.) Και εμείς , προς το παρόν να κάνουμε αυτό που ξέρουμε: Ταινίες, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, εις πείσμα των καιρών.

Αρκετά μείναμε θεατές στο ίδιο έργο.