Και στη Θεσπρωτία υπάρχει σχεδιασμός να φιλοξενηθούν πρόσφυγες… Ας μην περιφρονήσουμε τους ανθρώπους αυτούς. Την ίδια ψυχή και τις ίδιες αγωνίες με μας έχουν. Αλλά βιώνουν και την αναγκαστική προσφυγιά, σέρνοντας μαζί τους πoλύ, ατέλειωτο πόνο. Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση αντιλαλεί, η φωνή του Χριστού: «Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με…». 

Την ακούμε τη φωνή του Χριστού ή έχουμε κλείσει τα αυτιά μας; Τα αυτιά του σώματος και της καρδιάς μας. Ας μην αναρωτηθεί κανείς, ειδικά σήμερα: «Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή γυμνόν …». Η απάντηση θα είναι πάντα η ίδια, τρομερή και ισχύουσα: «Εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον» (Ματθ. 25:41-46). Σε κόλαση μετατρέπεται η κοινωνία, που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε διάφορες κατηγορίες. Κόλαση, όπου σε λίγο δεν θα μπορούμε ούτε να αποπνέουμε ούτε να εισπνέουμε ανθρωπιά. Και αυτή η πραγματικότητα προκαλεί μελαγχολία.