Γαστούνη, ώρα 11 το πρωΐ, 4 Μαρτίου 2014. Στο προαύλιο του ιερού ναού Αγίου Νικολάου, έχει αρχίσει και μαζεύεται κόσμος, λυπημένος…
μαυροφορεμένος. Ώρα 11.10 το αίμα παγώνει στο αντίκρισμα της πομπής που έρχεται με αργά βήματα προς την εκκλησία. Το λευκό κάλυμμα από το μικρό φέρετρο που κρατά ένα μικρό παιδί, όχι πάνω από 15 ετών, συγκλονίζει. Προηγείται της πομπής. Ακολουθούν μικρά παιδιά από 8 έως 10 -12 ετών κρατώντας στα χέρια τους τα πένθιμα στεφάνια. Λευκά λουλούδια…

Τα αυτοκίνητα σταματούν και κάποιοι οδηγοί βγαίνουν από τα οχήματά τους. Κάποιοι κάνουν το σταυρό τους και κάποιες γυναίκες από τα απέναντι καταστήματα δακρύζουν και σταυροκοπιούνται. Πόνος και θλίψη. Η Γαστούνη θρηνεί.

Της πομπής ακολουθεί η νεκροφόρα με τον μικρό Γιαννάκη. Αγγελούδι πια. Το μακρύ (ποιος άραγε ξέρει;) ταξίδι ξεκίνησε. Λένε στη γειτονιά των Αγγέλων. Αλήθεια θα είναι. Δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Πίσω από τη νεκροφόρα πρόσωπα δακρυσμένα, θλιμμένα, πονεμένα. Η εικόνα δεν περιγράφεται…

Η νεκροφόρα σταματά έξω από την εκκλησία. Οι μικροί με τα στεφάνια δεξιά και αριστερά στην είσοδο του  ναού, περιμένουν τον αγγελούδι, τον μόλις 6 ετών Γιαννάκη που δεν τα κατάφερε. Ο καρκίνος τον νίκησε.

Ας είναι το τελευταίο παιδί…
Πηγή